:~$ newsletter --subscribe
cat ~/artykuly/programowanie/kompilatory-c.md

Kompilatory C++

Środowisko IDE to najważniejsze narzędzie z jakiego korzysta programista podczas pracy nad danym oprogramowaniem. Przed jego wyborem należy dokładnie przeglądnąć dostępne aplikacje i wybrać tę, która tobie najlepiej pasuje.

Przed wyborem odpowiedniego dla siebie środowiska IDE pamiętajmy więc aby nie wytaczać potężnej armaty na małą muchę. Chodzi mi tutaj o to aby przynajmniej na początku nauki skorzystać z czegoś prostego i mało skomplikowanego. Do takich narzędzi na pewno nie zalicza się bardzo świetny Visual Studio od Microsoftu czy Xcode od Apple. Na początku nauki C++ polecam wykorzystanie na przykład Dev C++, Code::Blocks czy Visual Studio Code. Są to oczywiście kompilatory, które znakomicie nadają się do rozpoczęcia nauki C++. Kiedy już opanujecie podstawy nic nie stoi na przeszkodzie aby zacząć korzystać z narzędzi bardziej rozbudowanych takich jak Visual Studio lub Xcode oraz innych dużych środowisk programistycznych.

Przykład tworzenia nowego projektu w IDE Dev C++:

  1. Uruchamiamy Dev C++ klikając na jego ikonkę,
  2. Z paska menu na samej górze wybieramy opcję: plik – nowy- plik źródłowy, lub używamy kombinacji klawiszy Ctrl + N. dev-c-nowy-plik
  3. Następnie należy zapisać pusty plik, który właśnie utworzyliśmy w tym celu wybieramy opcję: plik – Zapisz jako… i wybieramy miejsce gdzie dany plik ma zostać zapisany. Proponuję założyć sobie jakiś katalog gdzie będziecie zapisywać wszystkie swoje kody źródłowe z C++.

Kompilator a IDE, czyli co tak naprawdę kompiluje

Wymienione wyżej programy to środowiska IDE, a sam kompilator jest narzędziem, które IDE tylko wywołuje. Kompilatorów C++ liczących się w praktyce jest dziś trzech:

  • GCC (g++) – standard na Linuksie, na Windows dostępny jako MinGW-w64. Z niego korzystają „pod maską” Dev C++ i Code::Blocks.
  • Clang – domyślny na macOS (to on pracuje w Xcode), znany z czytelnych komunikatów o błędach.
  • MSVC – kompilator Microsoftu, serce Visual Studio na Windows.

Dla uczącego się różnice między nimi są pomijalne, bo wszystkie trzy realizują ten sam standard języka. Ważniejsze jest co innego: rozumieć, że IDE to edytor plus przyciski, a kompilację i tak wykonuje jeden z powyższych programów.

Kompilacja bez IDE, z linii poleceń

Przynajmniej raz każdy powinien skompilować program ręcznie, bo to odczarowuje cały proces. Mając zainstalowany g++ (na Linuksie zwykle jest od razu, na Windows instalujemy MinGW-w64, na macOS wpisujemy xcode-select --install), wystarczą dwa polecenia:

bash
g++ program.cpp -o program   # kompilacja pliku do programu wykonywalnego
./program                    # uruchomienie (na Windows: program.exe)

Przy nauce przydają się jeszcze dwie flagi: -Wall włącza ostrzeżenia (kompilator wytknie podejrzany kod, zanim stanie się błędem), a -std=c++20 wybiera wersję standardu języka:

bash
g++ -Wall -std=c++20 program.cpp -o program

Kompilatory online, zero instalacji

Gdy chcemy tylko sprawdzić fragment kodu albo uczymy się na cudzym komputerze, nic nie trzeba instalować. Kod wklejamy w przeglądarce:

  • godbolt.org (Compiler Explorer) – pozwala też porównywać, co różne kompilatory robią z tym samym kodem,
  • onlinegdb.com – prosty edytor z debuggerem, dobry na początek,
  • cpp.sh – minimalistyczny, bez rejestracji.

Który wybrać? Krótka odpowiedź

  • Zaczynasz naukę – kompilator online albo Code::Blocks/Dev C++, żeby nie walczyć z konfiguracją zamiast z językiem.
  • Uczysz się dłużej niż miesiąc – Visual Studio Code z rozszerzeniem C/C++ i g++ (MinGW-w64 na Windows). Lekki, darmowy i ten sam edytor przyda się później do wszystkiego.
  • Piszesz większe projekty na Windows – Visual Studio Community, na macOS Xcode lub VS Code z Clangiem, a CLion jeśli lubisz narzędzia JetBrains.