Techniki łamania szyfrów

W wielu filmach (zwłaszcza tych produkowanych w USA) mamy przyjemność oglądać sceny w których na przykład 10 letni uczeń podstawówki łamie szyfry systemów informatycznych różnych banków czy instytucji państwowych. Co ciekawe wszystko to dobywa się przy pomoc trzech, czterech linijek kodu i pięknej wizualizacji. Niestety w rzeczywistości proces jest znacznie skomplikowany i wymaga zaawansowanej wiedzy z zakresu matematyki.

Algorytmy szyfrujące, można próbować złamać na trzy sposoby:

Kradzież klucz – to jedna z najprostszych metod złamania danego szyfru. Oczywiście nie chodzi tu o fizyczne wykradnięcie danego klucza deszyfrującego, ale na przykład przejęcie danych wysyłanych pomiędzy odbiorcą i nadawcą informacji. Co ciekawe przy tak zwanych algorytmach symetrycznych można podmienić klucz podczas tego kiedy obie strony się nim wymieniają aby przeprowadzić później zaszyfrowaną wymianę informacji. Haker w takim wypadku musi ustawić się pomiędzy nadawcą a odbiorcą na linii telekomunikacyjnej i przeprowadzić wymianę kluczy z każdą ze stron.

Metoda "na siłę" (ang. brute-force) – to chyba jedna z najbardziej znanych technik łamania szyfrów. Polega ona na przetestowaniu wszystkich możliwych kombinacji po kolei. Co ciekawe przy pomocy odpowiednio szybkiego komputera, możemy przy użyciu tej metody złamać każdy szyfr, czy odgadnąć każde hasło! Przy zastosowaniu tego typu algorytmów wymagana moc obliczeniowa wzrasta wykładniczo wraz z długością klucza. Jeżeli mamy np. klucz 40 bitowy to złamanie jego wymaga 232 kroków, ta operacja jest możliwa do wykonania na zwykłym komputerze, ale już złamanie 128 bitowego klucza jest niemożliwe nawet przy wykorzystaniu superkomputerów.

Dedukcja na podstawie fragmentu lub całości treści – przy użyciu tej metody haker może założyć, że wymieniana korespondencja z ofiarą zawiera znane elementy takie jak adresy, nazwy firm i pod tym kątem może rozpracować algorytm lub złamać jego strukturę. Technika ta wymaga jednak sporej cierpliwości.

, ,